Jednakże można mieć i grę Grand Theft Auto za darmo – z internetu można całkowicie legalnie pobrać dwie pierwsze części wraz z dodatkami. Gry te mają bardzo ubogą grafikę w porównaniu z ostatnio wydanymi wersjami: nie ma grafiki trójwymiarowej, wszystko widziane jest z góry, ludzie widziani z góry nie mają zbyt wielu szczegółów (także nie widać ich twarzy), podobnie jest z samochodami i budynkami. Jednakże dzięki swojej prostocie gry te osiągnęły bardzo dużą popularność i być może gdyby nie one, gdyby od razu ukazały się gry takie jak kolejne wersje GTA, to nie byłyby one tak bardzo popularne i sprzedaż nie byłaby na tak wysokim poziomie. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że niektórzy ludzie są tak bardzo zafascynowani tymi pierwszymi edycjami, że grają w nie do dziś i łączą się w internetowe społeczności fanów GTA w wersji I i II.

Oprócz GTA I oraz II najpopularniejsze są: GTA III, GTA Vice City, GTA San Andreas oraz wydane w kwietniu 2008 roku (na PlayStation 3 oraz Xbox 360, wersja komputerowa ukazała się dopiero w grudniu) Grand Theft Auto IV. Gra ta zawiera wiele elementów przemocy, dlatego też sprzedawana jest wyłącznie osobom które ukończyły 17 lub 18 lat (w zależności od kraju). Zdarzały się takie przypadki, że ludzie, pod wpływem tego, czego doświadczyli w GTA IV, popełniali różnego rodzaju przestępstwa w realnym świecie, często związane z zabójstwami. Sytuacja ta nie dotyczy pierwszych dwóch wersji Grand Theft Auto: co prawda jest tam zabijanie ludzi, jednakże ze względu na słabość grafiki i niezaawansowane efekty specjalne przemoc nie jest tam w ogóle dostrzegana na takim poziomie, aby móc przyczynić się do jej przeniesienia do rzeczywistego świata.

Na pewno nie raz w trakcie gry w GTA będziemy ścigani przez policję. Jednakże jej sposoby zachowywania się są zależne od dwóch rzeczy: wersji gry oraz stopnia naszego przewinienia. W pierwszych dwóch wersjach gry najpierw policjanci próbowali nas normalnie aresztować, a przy groźniejszych przewinieniach otwierali do nas ogień oraz ustawiali policyjne blokady. W nowszych wersjach za duże przewinienia ściga nas nawet wojsko, które używa do tego celu czołgów. Jak łatwo się domyślić, zwykły samochód nie ma z nimi żadnych szans. Wszystko to sprawia, że ucieczka przed policją to prawdziwa frajda.

Jeżeli ktoś spędzi nieco więcej czasu, grając w dopiero co zakupioną grę komputerową, to jeszcze nie jest tak źle. Gorzej jest jednak wtedy, kiedy stajemy się uzależnieni od komputera oraz od gier. Niektórych może to zdziwić, ale są tacy ludzie, którzy wracają z pracy czy ze szkoły, siadają pod komputer, a kiedy są już bardzo zmęczeni, idą spać. I tak dzień w dzień. Takie uzależnienie ma same wady: nie wypełniamy swoich obowiązków, nie poświęcamy wiele czasu na kontakty z ludźmi, zaniedbujemy swoje rodziny, rachunki za prąd są z miesiąca na miesiąc coraz wyższe. Prowadzi to także do problemów ze zdrowiem, głównie z kręgosłupem, a także do nadwagi i otyłości. Jeżeli więc uważasz, że jesteś uzależniony od gier komputerowych, to powinieneś jak najszybciej udać się na spotkanie z psychologiem.

Innym problemem związanym z grami komputerowymi jest olbrzymi poziom agresji oraz drastycznych scen. Jeżeli weźmiemy do ręki magazyn z recenzjami gier, to z łatwością zauważymy, że większość gier polega na zabijaniu. Pojawia się paradoks: my, cywilizowani ludzie, mamy wielką chęć zabijania innych. Wiele osób korzysta tylko z takiej formy rozrywki, jakby nic innego ich nie interesowało. Oczywiście większość z nas powie, że to są bzdury. Niemniej jednak zdarzają się przypadki, kiedy to kilkunastoletnie osoby, zainspirowane doświadczeniami z gier komputerowych, przychodzą do szkoły z bronią i strzelają do swoich kolegów i koleżanek oraz do nauczycieli. Być może wydaje im się, że nic wielkiego się nie dzieje – i tak każdy będzie miał drugie życie, jak to ma miejsce w grach.

Nie znaczy to oczywiście, że należy wyeliminować tego typu gry komputerowe. Mogą one nadal powstawać, jednak powinny trafiać do odpowiednich osób. Na opakowaniach brutalnych gier, w których jest pełno krwi i okrutnych scen, podana jest wyraźna informacja, że gra jest tylko dla osób pełnoletnich. Jednakże wielu jest takich sprzedawców, którzy bez chwili zastanowienia sprzedadzą taką grę dwunastolatkowi; w końcu liczy się każdy zysk. Ogromną pełnią rodzice, którzy powinni sprawować kontrolę nad tym, w jakie gry komputerowe grają ich dzieci.

Najwięcej minigier to gry zręcznościowe. Wymagają one od nas podejmowania szybkich decyzji. Jeden błąd często kończy się rozpoczęciem całej gry od nowa. Niektóre gry są tak proste, że i początkujący programista by mógł je napisać. Polegają one na przykład na ułożeniu obrazka z dostępnych elementów albo na grze w wisielca. Popularne są także gry karciane oraz logiczne. Są one wybierane głównie przez nudzących się pracowników, którzy korzystają z chwil, kiedy nie są obserwowani przez swojego szefa. Kto z nas nie układał pasjansa albo nie grał w windowsowego Sapera? Dzięki minigrom instalowanym razem z systemem operacyjnym Windows szef, jeżeli nas nie przyłapie na graniu w czasie pracy, nie odkryje naszych zwyczajów, bowiem nie musimy instalować żadnego dodatkowego oprogramowania.

Jeżeli mamy łącze internetowe, to świat minigier staje przed nami otworem. Możemy bowiem ściągać oraz instalować setki takich niewielkich aplikacji. Ponadto część minigier oferuje możliwość gry przez internet. Takie gry są instalowane nawet z systemem Windows (między innymi Internetowa gra Warcaby). Oczywiście nie musimy szukać znajomych do grania z nami – serwer automatycznie przydzieli nam rywali z Polski albo z dowolnego innego państwa.

W internecie znajdziemy również tysiące niewielkich gier on-line, które są uruchamiane bezpośrednio w oknie przeglądarki. Najlepsze polskie i zagraniczne witryny oferują po kilkaset tytułów. Jeżeli chcemy grać w czasie pracy, to musimy liczyć się z tym, że informacja o każdej odwiedzonej przez nas stronie internetowej zostaje zapisywana w historii przeglądarki, a więc nasze oderwanie się od pracy może zostać wykryte przez szefa. Zrozumieli to twórcy Gmail – po włączeniu odpowiedniej opcji w ustawieniach zostaje aktywowana gra Snake. Można ją włączyć, naciskając na klawiaturze kombinację klawiszy Shift+7 (znak “&”). Jeżeli nie zostaniemy przyłapani podczas rozrywki, to nikt nie powinien zorientować się, czym się zajmujemy.

Musimy pamiętać, że minigry służą głównie do wykorzystania niewielkich ilości wolnego czasu, na przykład podczas przerwy w pracy czy między dwiema informatykami w szkole. Nie warto im poświęcać wielu godzin. Lepiej jest bowiem przez ten czas wykonać coś pożytecznego albo wykorzystać go na zarobienie pieniędzy, za które możemy sobie kupić porządną grę. Ponadto przerwy w pracy lepiej jest spędzać aktywnie, najlepiej na świeżym powietrzu, niż siedząc przed komputerem. Na pewno wpłynie to korzystnie na nasze zdrowie oraz samopoczucie.

Gry on-line można podzielić na trzy kategorie. Do pierwszej z nich zaliczymy te gry, w które gra się w przeglądarce, a które wykonane są w Javie lub we Flashu. Istnieje wiele serwisów oferujących taką formę rozrywki. W jednych możemy grać tylko z komputerowym przeciwnikiem, natomiast w innych jesteśmy łączeni z innymi ludźmi, których nawet nie musimy znać. W profesjonalnych serwisach dostępne są liczne statystyki oraz rankingi, dzięki którym możemy porównywać swoje umiejętności z innymi graczami.

Drugą kategorię stanowią też gry obsługiwane przez przeglądarkę internetową, ale akcja w nich jest ciągła, a nie zaczyna się wtedy, kiedy uruchamiamy grę. Tworzone są przeważnie wirtualne światy, w których – po zarejestrowaniu się – cały czas jesteśmy graczami, nawet wtedy, kiedy nie korzystamy z komputera. Najpopularniejszym przykładem takiej gry jest oGame. Naszym zadaniem jest podbijanie jak największej ilości wrogów w przyszłym świecie, kiedy rządzimy planetami. Aby być bezpiecznym, musimy tworzyć oraz wstępować do sojuszy.

Do trzeciej kategorii zaliczają się zwykłe gry komputerowe, które umożliwiają grę on-line jako jedną ze swoich funkcji. Jeżeli natomiast nie chcemy grać przez internet, to możemy rozpocząć w nich zwykłą rozgrywkę z komputerowym przeciwnikiem. Obecnie funkcja gry przez internet jest dostępna w prawie każdej grze, w której rozwiązanie takie jest sensowne, a więc między innymi w grach strategicznych czy też wyścigowych. Są też i takie gry, w które można grać wyłącznie przez internet z innymi ludźmi. Aby gra nie zacinała się w trakcie rozgrywki, trzeba mieć odpowiednio szybkie łącze internetowe, dlatego też niektórzy mogą mieć problemy z tego rodzaju grami on-line.

Granie przez internet z innymi to ogromna frajda, ale i wyzwanie. Ludzie poświęcają wiele godzin na treningi, podobnie jak i sportowcy. Jeżeli jest się w jakiejś grze bardzo dobrym, to można spróbować wziąć udział w zawodach. Najpierw będą to zapewne niewielkie konkursy organizowane między innymi przez fora skupiające graczy w dane gry. Jeżeli będziemy odnosić w nich sukcesy, to możemy startować w zawodach regionalnych, na przykład wojewódzkich, albo nawet w ogólnopolskich. Najlepsi mogą pozwolić sobie na udział w zawodach międzynarodowych. Trzeba wtedy pamiętać, że nie reprezentuje się sobą tylko siebie, ale cały kraj. W 2009 roku polska reprezentacja zdobyła złoty medal w grze Counter-Strike podczas World Cyber Games (rangę tych zawodów można porównać do Igrzysk Olimpijskich). Zdobyliśmy także złoty medal w grze Fifa 2009.

Jeżeli chodzi o piłkę nożną, to możemy wyróżnić dwa typy gier. Jedną kategorię stanowią gry, w których jesteśmy selekcjonerami drużyny piłkarskich, a więc podejmujemy wszelkie decyzje, szkolimy zawodników oraz ustalamy ich miejsce na boisku oraz taktykę. Nie mamy natomiast możliwości grania w meczu. Jedyne, co możemy zrobić w trakcie jego trwania, to śledzić bieżące wydarzenia na boisku oraz wydawać dyspozycje zawodnikom. Drugą kategorię stanowią te gry, w których naszym zadaniem jest rozgrywanie meczy. Na boisku sterujemy nie jednym, ale wszystkimi zawodnikami. Oczywiście nie jest to możliwe jednocześnie – w danej chwili możemy kierować tylko jednym graczem. Dlatego też programiści muszą tak zaplanować sztuczną inteligencję, aby nasi współzawodnicy rozumieli nasze poczynania i wystawiali się do podań. Są też i gry, w których oba powyżej opisane aspekty są połączone, jednak głównie kładzie się w nich nacisk na rozgrywanie meczy.

W przypadku innych gier zespołowych, takich jak koszykówka, siatkówka czy hokej, sytuacja wygląda niemal identycznie jak przy piłce nożnej. Gry te nie cieszą się jednak tak dużą popularnością, ponieważ te sporty nie są zbytnio popularne w naszym kraju.

Gry wyścigowe są bardzo różnorodne. Najczęściej zasiadamy w nich za kierownicą samochodu, rzadziej kierujemy bolidem Formuły 1 czy motorem, a jeszcze rzadziej rowerem. Oprócz samego aspektu rywalizacji często zwraca się uwagę na inne rzeczy. W części gier bierzemy na przykład udział w nielegalnych wyścigach nocnych organizowanych na ulicach miast. Musimy między innymi troszczyć się o nasz budżet – każde uszkodzenie samochodu to strata, podobnie każde wzięciu udziału w wyścigu też musi zostać przez nas opłacone. Pieniądze dostajemy tylko w przypadku wygrania wyścigu, co jest bardzo trudne.

Przed igrzyskami olimpijskimi wydawane są gry, w których możemy stać się uczestnikami wielu z olimpijskich dyscyplin. Takie gry nie są zbytnio popularne, a najczęściej można je znaleźć jako dodatki do gazet. Trudno bowiem, aby kogoś zainteresowało pchanie kulą, rzucanie oszczepem, skakanie o tyczce albo curling na komputerze. Na pewno nie przynosi to takiej fascynującej przyjemności jak dobrze zorganizowana akcji w grze piłkarskiej zakończona zdobyciem gola.

W ostatnich czasach, za sprawą sukcesów Adama Małysza, popularne są gry, w których stajemy się skoczkami narciarskimi. Znane są na przykład DSJ (Deluxe Ski Jump), które dzięki swojej prostocie podbiły serca wielu graczy.

Co roku wychodzą nowe wersje znanych gier sportowych. Oprócz takich unowocześnień jak poprawa grafiki, sterowania, stylu gry, ulepszenie inteligencji zawodników sterowanych przez komputer, zostają także zaktualizowane dane zawodników oraz drużyn. Dzięki temu takie gry są zawsze aktualne.

Istnieje wiele sposobów podziału gier strategicznych, ale najczęściej uwagę zwraca się na system gry. Najczęściej spotyka się strategie rozgrywane w czasie rzeczywistym, to znaczy przez cały czas gramy zarówno my, jak i nasi przeciwnicy (komputer lub inni ludzie). Nieco rzadziej spotyka się strategie turowe. W takich grach raz ruch mają po kolei kolejni rywale. Są także gry, w których oba powyższe modele są połączone i to na dwa sposoby. W jednych grach cała akcja toczy się w czasie rzeczywistym, a na przykład walki są w systemie turowym, a w innych grach akcja rozgrywa się w turach, a walki są w czasie rzeczywistym (tak jest między innymi w grach z serii Lords of the Realm).

Wiele gier strategicznych definiuje się jako 4X. Nazwa ta pochodzi od czterech angielskich słów: eXplore, eXpand, eXploit oraz eXterminate. Pierwsze słowo oznacza badać, eksplorować – wzięło się to stąd, że na początku gry mapa jest jeszcze nieodkryta, a odkrywamy ją poprzez zwiedzanie wirtualnego świata naszymi jednostkami. Niektórzy gracze pomagają sobie, używając kodów, jednak dla wielu takie oszukiwanie psuje dobrą zabawę. Producenci muszą pamiętać o tym, aby stworzyć bardzo wiele map. Wtedy istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że komuś jakaś mapa się powtórzy.

Drugie słowo – expand – znaczy rozszerzać, rozrastać się. Gracz przez całą grę musi zdobywać kolejne terytoria oraz je osiedlać, a także obwarowywać, aby nie odbił ich przeciwnik. Jest to połączone z wydobywaniem bogactw naturalnych, ścinaniem drzew oraz polowaniem na zwierzynę (exploit – eksploatować, wykorzystywać). No i oczywiście najważniejszym zadaniem gier strategicznych jest podbijanie wrogów (exterminate), czego nie da się osiągnąć bez opisanych wcześniej zadań. Różne gry przykładają różną wagę do poszczególnych aspektów – na przykład w jednych prawie w ogóle nie myśli się o ekonomii, a w innych nie można o niej zapomnieć ani na chwilę.

Dawniej wszystkie gry strategiczne cechowały się widokiem z góry, pod pewnym kątem, którego nie można zmienić. Obecnie takie rozwiązanie spotyka się coraz rzadziej – prawie wszystkie nowe gry mają trójwymiarową grafikę, a obraz można dowolnie przybliżać oraz obracać.

Jako że niemal każdy z nas ma w domu internet, gry strategiczne są coraz rzadziej wykorzystywane do rywalizacji z komputerem. Najczęściej gra się wraz z innymi ludźmi; mogą to być zarówno dobrze znani nam koledzy, jak i ktoś zupełnie nam obcy z innej szerokości geograficznej. W grze można zawierać sojusze, dzięki czemu możliwe jest tworzenie drużyn. Taka gra jest na pewno bardziej wciągająca niż rywalizacja z komputerową inteligencją.

Jednak symulacje to nie tylko wyścigi. Są gry, w których zasiadamy za sterami samolotu. Naszym zadaniem jest bezpiecznie dolecieć z jednego miejsca do drugiego, a także wylądować, co jest bardzo trudne. Jeżeli taki symulator lotu połączy się z wojną, to musimy także uważać na wroga oraz go eliminować. Na bardzo zaawansowanych symulatorach lotu uczą się przyszli piloci. Nie ćwiczą oni jednak na zwykłych komputerach, ale w specjalnych kabinach maksymalnie przypominających te w rzeczywistości. Ciekawostką jest to, że wiele osób nie wie, że ma na swoim komputerze zainstalowany symulator lotu – jest on ukryty w programie Google Earth. Wystarczy wybrać Narzędzia, a następnie Otwórz symulator lotu. Samolotem steruje się bardzo ciężko, ale olbrzymią zaletą jest to, że nie latamy w wymyślonym, ale w realnym świecie – w czasie lotu widzimy zdjęcia satelitarne, a także budynki i wyniosłości terenu w trzech wymiarach.

Są również gry, w których stajemy się maszynistami lokomotywy. Musimy w nich bezpiecznie przewozić pasażerów oraz towary ze stacji do stacji. Jeżeli komuś podobają się wielotonowe ciężarówki, to wystarczy kupić sobie odpowiednią grę – nawet bez prawa jazdy można stać się  najlepszym kierowcą na amerykańskich drogach oraz rozmawiać przez CB Radio.

Istnieją także gry, w których sterujemy życiem ludzi. Najpopularniejszą jest zapewne The Sims. W grze nie ma określonego celu – naszym zadaniem jest dbanie o naszych simów oraz o zapewnienie im rozrywki oraz bezpieczeństwa. Mamy władzę zarówno nad karierą zawodową sterowanych ludzi, jak i nad ich uczuciami. Pozornie wydaje się to nudna gra, jednak niektóre osoby, zwłaszcza płci żeńskiej, spędzają przy niej całe godziny.

Do gier symulacyjnych zaliczamy także gry ekonomiczne. Stajemy się w nich przedsiębiorcami, a czasem nawet burmistrzami miast. W jednych grach naszym zadaniem jest wydobywanie oraz przetwarzanie ropy naftowej, w innych produkujemy samochody albo filmy. Czasami stajemy się właścicielami firmy kolejowej, a naszym zadaniem jest tworzenie jak najbardziej dochodowych połączeń kolejowych. W grze Capitalism II musimy rozwijać własne przedsiębiorstwo specjalizujące się w handlu detalicznym oraz w produkcji – prowadzimy sklepy, fabryki, kopalnie.

Podczas rozgrywki bardzo ważne jest rozwijanie bohatera. Jeszcze przed grą mamy możliwość wyboru, czy będzie to barbarzyńca, łucznik, magik, wampir itp. W trakcie gry każdy zabity przeciwnik dodaje nam odpowiednią ilość punktów doświadczenia (czasami są jeszcze punkty siły i inne). Zebranie określonej liczby punktów powoduje zwiększenie poziomu (levelu). Rozwój postaci to także zdobywanie nowych broni oraz zbroi. Możemy je albo znaleźć ukryte w skrzyniach, albo odebrać je zabitym przeciwnikom, albo kupić u handlarza. Poszczególne bronie oraz zbroje mają wymagany minimalny poziom doświadczenia, siły itp, który trzeba posiadać, aby móc posługiwać się daną bronią albo aby móc nosić daną zbroję.

Nieodłącznym elementem komputerowych gier fabularnych jest walka z przeciwnikami. Może być ona turowa albo odbywać się w czasie rzeczywistym. W tym pierwszym przypadku raz my mamy ruch, a raz przeciwnik, dzięki czemu nikt nie atakuje się nawzajem w tym samym czasie. Jest to trochę nierzeczywiste, ponieważ w trakcie naszego ataku przeciwnik może tylko stać nieruchomo, bowiem nie może wykonać żadnego ruchu, kiedy jest nasza tura. Tak samo jest, kiedy to my jesteśmy atakowani. Jeżeli jednak walka toczy się w czasie rzeczywistym, to każdy ma równe szanse, a podczas walki nie tyle liczy się dobra strategia, co szybkość reagowania. Dlatego też często spotyka się określenie fabularne gry akcji. Czasami jest też tak, że w czasie walki w czasie rzeczywistym możemy zatrzymać na chwilę czas, dzięki czemu możemy się spokojnie zastanowić oraz wydać rozkazy. Podczas walk trzeba się bardzo dużo naklikać myszką, ponieważ każde kliknięcie to jedno uderzenie, dlatego też miłośnicy gier RPG muszą często wymieniać myszki komputerowe.

Istnieje także japońska odmiana gier fabularnych (w skrócie: jRPG), w których nacisk kładziony jest głównie na klimat gry oraz na jej fabułę. Dzięki temu, pomimo mniejszej ilości walk, takie gry są bardzo lubiane. Przykładem może być Final Fantasy.

Odmianą gier RPG jest MMORPG (Massively Multiplayer Online Role Playing Game). Jest to gra fabularna, w którą grają jednocześnie tysiące, a nawet miliony osób z całego świata, tak więc naszymi przeciwnikiem nie jest tylko komputer, ale inni ludzie. Najpopularniejszymi grami MMORPG są bez wątpienie World of Warcraft, Lineage. Kilka lat temu tysiące Polaków grało w Tibię, jednak obecnie gra ta wychodzi już z mody.

W ostatnich czasach popularność gier przygodowych zaczęła spadać ze względu na coraz nudniejsze fabuły i zadania do wykonania. Dlatego też w wielu grach przygodowych zaczęły pojawiać się elementy gier akcji oraz gier zręcznościowych. Na przykład w grze Ace Ventura musimy poruszać się dość szybko skuterem śnieżnym albo skakać po zanurzających się w wodzie delfinach. Innym elementem, nie zawsze lubianym przez graczy, jest brak brutalności w grach przygodowych. Dla pewnych ludzi jeżeli nie można kogoś zabić w grze, to taka gra nie jest warta zakupu.

W grach przygodowych nie można robić wszystkiego, ale tylko to, co zostało przewidziane przez jej autorów. Dlatego też w wirtualnym świecie nie spotkamy między innymi dużej liczby przedmiotów na półce w domu, aby nas nie kusiła chęć kliknięcia w nie. Bardzo trudno bowiem by było zaprogramować wykorzystanie setek rekwizytów. Jeżeli już na coś można kliknąć, to przeważnie po najechaniu na to myszy kursor zmienia kształt. Dzięki temu nie musimy próbować klikać po całym ekranie, aby próbować, czy coś się da podnieść.

Niektórych graczy denerwują także zagadki, które czasami są zbyt trudne. Często trzeba poświęcić bardzo dużo czasu na ich rozwiązanie. W wielu grach pojawia się na przykład zadanie polegające na ułożeniu obrazka (może to być mapa) z dostępnych kawałków. Cała trudność polega na tym, że kartek papieru nie można podnosić, a możliwe jest tylko ich przesuwanie. Niektórzy nad czymś takim męczą się po kilka godzin. Jeżeli ktoś nie lubi zagadek lub ma z nimi problemy, to zawsze może zajrzeć do jakiegoś z poradników, jakich jest pełno w internecie, jednakże psuje to sens gry. Ponadto poradniki nie pomogą nam, kiedy staniemy przed opisanym powyżej zadaniem ułożenia mapy, a poszczególne fragmenty będą na początku rozmieszczone w losowy sposób.

Najczęściej spotyka się gry przygodowe typu point and click, czyli wskaż i kliknij. W Japonii popularne są gry typu visual novel, w które czasami grają i polscy gracze. Ich grafika tworzona jest przeważnie w stylu anime, natomiast na dole ekranu wyświetlają się napisy. Cała gra opiera się głównie na oglądaniu tego, co dzieje się na ekranie, oraz na wybieraniu jednej z opcji dostępnych w danej sytuacji.

Znane jest także połączenie gry przygodowej z grą akcji zwane skradanką. Chodzi w nich o to, aby wypełnić zadanie i aby nikt nas nie zauważył. Często znajdujemy się w silnie strzeżonych obiektach militarnych przeciwnika, gdzie po wywołaniu alarmu nie mamy żadnych szans na przetrwanie. Przykładem takiej gry może być Tom Clancy’s Splinter Cell.

Najchętniej wybierane przez graczy gry akcji to bijatyki i tak zwane shootery popularnie zwane strzelankami. Różnica między nimi polega na tym, że w tych pierwszych możemy walczyć tylko za pomocą rąk (ewentualnie możemy używać jakichś energii lub czarów), a czasem możemy pomagać sobie bronią białą, natomiast w strzelankach – jak sama nazwa nam podpowiada – mamy do dyspozycji broń. Akcja bijatyk przeważnie toczy się w jakichś wymyślonych światach, pełnych magii oraz potworów. Jeżeli chodzi o strzelanki, to najczęściej jesteśmy żołnierzami podczas jednej z wojen światowych albo na przykład podczas wojny w Wietnamie.

Strzelanki możemy podzielić na dwa rodzaje: first-person shooter oraz Third-person schooter. Te pierwsze oznacza się skrótem FPS, a to, co widzimy na monitorze, to widok z oczu prowadzonego przez nas bohatera. Graficy mają o tyle ułatwione zadanie, że nie widać całej postaci, ale przeważnie tylko rękę trzymającą broń. Jako przykłady można podać Wolfenstein, Doom, Quake, Call of Duty.

Natomiast drugi rodzaj strzelanek określa się jako TPS, a w grach tych kamera jest ustawiona w niedużej odległości za plecami bohatera. Jest to wyzwanie dla grafików i programistów, ponieważ trzeba bardzo wiernie odwzorować ruchy postaci. Prace nad grafiką do takich gier przeważnie zaczynają się z dala od komputera – jakaś osoba wykonuje dane ruchy i jest w ich trakcie fotografowana (wykonuje się bardzo dużo zdjęć w niewielkim okresie czasu), a następnie – na podstawie zdjęć – przerysowuje się postać do komputera, a czasem wcześniej robi się projekt jeszcze na kartce. Dzięki temu postacie w grach poruszają się bardzo naturalnie. Najbardziej znaną grą TPS jest niewątpliwie Tomb Raider, w której kierujemy Larą Croft.

Innym przykładem gier akcji są tak zwane platformówki, znane także jako gry zręcznościowe. Grafika w nich jest przeważnie dwuwymiarowa. W grach tego typu bohater musi na przykład zbierać monety i inne przedmioty, a jednocześnie musi unikać zagrożeń. Bardzo ważnym czynnikiem jest czas, który sprawia, że nie ma czasu na zastanawianie się, tylko trzeba cały czas iść do przodu. Często jest tak, że gdy bohater dojdzie w określone miejsce, to już nie może się cofnąć do tyłu, tak więc nie jest możliwe naprawienie błędów. Kierowana przez nas postać ma dojść do jakiegoś celu, a czasami nie ma żadnego określonego końca gry. Tak jest na przykład w grze Icy Tower, która swego czasu królowała na lekcjach informatyki w szkołach. Inną grą, która cieszyła się ogromną popularnością, był Jazz Jackrabbit, w której kierowaliśmy sympatycznym królikiem.

Reasumując, gry akcji są bardzo dobre, ponieważ zwiększają naszą czujność i szybkość reagowania, co na pewno przyda się w realnym życiu.